Περιπλανώμενες σκέψεις

Αυθαίρετες σκέψεις ενός περιπλανώμενου μυαλού

Για εμάς τους λαϊκούς!

Powered by eSnips.com

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

Λάθος δρόμο πήραμε καρδιά...

...Ρίξαμε ανάποδη ζαριά λέει το άσμα. Είναι πραγματικά υπέροχο πως κάποιες μικρές αποφάσεις αποβαίνουν να είναι απίστευτα οδυνηρές και αντίστροφα όταν εν τέλει ζεις μεγάλες στιγμές!

Πάντα ήμουν υπέρμαχος της απλότητας και συνέχεια λοξοδρομώ από την στράτα μου με όλα αυτά που τραβάω μια ζωή. Τις τελευταίες μέρες άρχισα σιγά σιγά να θυμάμαι κάποια πράγματα που δεν θα έπρεπε ποτέ να λησμονήσω. Ας είναι καλά το φτωχομπούζουκό μου εκεί στον Ψηλορείτη. Είναι απίστευτο που μπορεί να φτάσει κάποιος όταν έχει το κατάλληλο άτομο δίπλα του. Να ξεκινάς οπλισμένος μόνο με την σιγουριά που σου προσδίδει η παρουσία του και μόνο δίπλα σου.  Ακόμα και οι χειρότερες εμπειρίες στην ζωή τότε γίνονται μαθήματα και οι πραγματικά υπέροχες στιγμές αποκτούν μεγαλύτερη αξία γιατί τις κρατάς γερά σαν φυλακτό και οδηγό για μεγαλύτερα πράγματα. 

Το παρακάτω ποιηματάκι είναι αφιερωμένο σε ένα άτομο που το λατρεύω με όλη μου την φυσική και ψυχική υπόσταση:
----------------------------------------------------------------------------------------

Είναι θολή η κρίση μας, μελαχροινό μου αστέρι
σε μονοπάτια αδιάβατα πολλές φορές πηγαίνει.
Εγκλήματα έκανε πολλά εις βάρος της καρδιάς μας
κι η δόλια από κακοτοπιά, προς τον χαμό διαβαίνει.

Ευχή, κατάρα, προσευχή κι όρκο βαρύ σου κάνω
πως αν η δόλια δεν σωθεί, πρώτα θε να πεθάνω.
Να πάω πρώτος στον χαμό, να πάω στον βαρκάρη
να τον επαίξω δυο μπηχτές, εσένα πριν αποκάνει.

Μα είν'η κράση μας γερή και τον καημό τον σβήνει
κι όσο κι αν κλαίει και πονεί, τη γη δεν την αφήνει.
Ως έχει μάθει να πονά, ξέρει και ν'αγαπάει
και τούτο το συναίσθημα όλα τα ξεπερνάει.

Όσο κι αν ζούμε χωριστά, πρόβλημα δεν θωρούμε
γιατί στην σκέψη σίγουρα εμείς θα ανταμούμε.
Κι όσο περνάει ο καιρός, διαβαίνει κι η ζωή μας
λόγια χαράς, γλυκόλογα, μαζί θα ξαναπούμε. 

Καληνύχτα σας...

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για μια καληνύχτα από ένα νανούρισμα του Μάνου Χατζιδάκη

Μάνος Χατζιδάκης - Νανούρισμα (από τον ματωμένο γάμο)
--------------------------------------------------------------

Νάνι το παιδί μου νάνι
που δεν ήθελε νερό
τ' άλογο μας το μεγάλο.

Αχ καρδούλα μου ποιος ξέρει
τι να λέει το ποταμάκι
στο λιβάδι το χλωρό.

Νάνι το νερό το μαύρο
μες στα πράσινα χορτάρια
που ψιλό τραγούδι πιάνει.

Νάνι την τριανταφυλλιά μου
που τη γης δακρυοποτίζει τ' άλογο μας το καλό.

Τ' έχει πόδια λαβωμένα
τραχηλιά κρουσταλιασμένη
τ' έχει έν' ασημένιο λάζο
καρφωμένο μες στα μάτια.

Μόνο μια φορά σαν είδε τ' αντρειωμένα τα βουνά
εχλιμίντρισε κι εχάθη στα νερά τα σκοτεινά.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
αχ μαράζι μες στο χιόνι. Νάνι το γαρούφαλό μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει, τ' άλογό μας το καλό.

Μην έρχεσαι μη μπαίνεις, το παρεθύρι κλείστο
με φυλλωσιές ονείρου, μ' όνειρα φυλλωσιάς.
Κοιμάται το παιδάκι μου, σωπαίνει το μωρό μου.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
άλογο της χαραυγής.
-------------------------------------------------------

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Γράμμα σε ένα ποιητή

Το παράτησα το κατάστημα πολύ καιρό, ακούσια μεν, αδικαιολόγητα δε. Περιπλανώμενες σκέψεις είναι αυτές άλλωστε, ότι θέλουν κάνουν.

Αυτό που λατρεύουμε οι πιο πολλοί στο όλο θέμα googling είναι ότι σου βγάζει καμιά φορά αναπάντεχα αποτελέσματα. Σε μία απο αυτές τις αναζητήσεις μου έπεσα επάνω στο ακόλουθο ποίημα.

Σε πολλούς είναι γνωστό από το τραγούδι του Ζερβουδάκη "Γράμμα σε ένα ποιητή". Το ακριβές ιστορικό του είναι ότι όταν ο ποιητής Καίσαρ Εμμανουήλ σε μια επιστολή του ανέφερε στον ποιητή Καββαδία "Φαίνεται πια πως τίποτα -τίποτα δεν μας σώζει...", ο δεύτερος μεγαλούργησε και του απάντησε με το συγκεκριμένο ποίημα. Απολαύστε το:

==============================================

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά·
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τα' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
- Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει·
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.

Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
- μια γριά σ' ένα πολύβοο καφενείο -
μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.
=================================

Απλά καταπληκτικό. Μπορεί μια εικόνα να αξιζει όσο χίλιες λέξεις αλλά κάποιες φορές
όταν οι λέξεις προσπαθούν να εξωτερικέψουν την ψυχοσύνθεση μιας στιγμής ή ενός συναισθήματος , το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Αυτά για αρχή, επιστροφή
στο διάβασμα τώρα.

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007

Η κληρονομιά μας σε αυτή την ζωή είναι πως θα σε θυμούνται...

Θυμάμαι σε μια συζήτηση μεταξύ αλκοολοποσίας, την απορία που είχε εκφράσει ο πατέρας μου σε ένα θείο μου, "Αν θα κάνει κανείς από τους απογόνους μας αυτά που κάνουμε εμείς". Φυσικά τα ακριβή λόγια δεν ήταν αυτά, αλκοολοποσία γαρ, αλλά σε γενικές γραμμές καταλάβατε τι εννοώ. Η απάντηση ήταν σοφή από τον θείο. Έχει δει ότι το μάτι μας γυαλίζει, "Μην στεναχωριέσαι, θα έρθει και η δική τους σειρά".

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!! Έχω ζήσει πολύ μεγάλες και ωραίες στιγμές στα πιο απίθανα μέρη. Αν υπάρχει κάτι που μου έχουν μάθει καλά είναι να γλεντάω. Όπως λέει και το άσμα του μεγάλου Στράτου " Στου παράδεισου την πόρτα σε ρωτάνε πρώτα κι αν δεν γλέντησες ποτέ σου μέσα δεν θα μπεις". Και όντως απλά περιμένουμε την σειρά μας, δυστιχώς ή ευτυχώς ένας ένας εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο και θα έρθει η δική μας η σειρά να γίνουμε ενεργά μέλη των οικογενειών μας, να παίρνουμε εμείς τα βουνά και τα λαγκάδια.

Βέβαια το γεγονός ότι έχω μάθει να περνάω καλά έχει και μερικά drawbacks. Ξέρω ότι πολλές φορές γίνομαι βάρος ή φέρομαι παράλογα ακόμα και στις πιο απλές κρασοκατανύξεις. Θέλω πάντα το κάτι παραπάνω, θέλω να είμαι όσο πιο οργανωμένος γίνεται. Έχω ξεφύγει από τα συμβατά όρια του απλού και φαίνεται λίγο εξωγήινο σε πολλούς. Δεν βαριέσαι, σε όποιον αρέσουμε, στους άλλους ξύδι :P

Έχω πολύ καιρό να ανέβω στο ησυχαστήριο, πρέπει να μερημνίσω να πάω...

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ